نی نواز اوّل*

حسین مسرّت

نی نواز اوّل: نویسنده و سراینده: عبدالحسین جلالیان «جلالی» یزد: بی نا، 1371، وزیری، 472 ص.

نی نواز اوّل: «شمس تبریزی است که آفتابی از انوار حق و نور مطلق است.»[1] چنانکه جلالی گوید:

نویسنده و سرایندۀ کتاب نامبرده، عبدالحسین جلالیان، سالها در پی این پرسش بود که «این شمسِ آسمانِ عرفان، چه کسی بود؟» پس به کاوش پرداخت، متونی چند را از نظر گذراند و آن گاه با مدد از ذوق سلیم و طبع لطیف، به نگارش و سرایش این مجموعه دست زد.

شور و جذبهای که در سخنان شمس است، چه بسیار شیفتگان را واداشته تا در شرح این شوریدگی به قلمزنی پردازند و مکنونات درونی خود را بر روی کاغذ آوزند. در یک نگاه اجمالی میتوان دریافت تا چه اندازه مؤلّف به درک مفاهیم سخنان شمس موفّق بوده و تا چه اندازه توانسته آن را به خواننده منتقل کرده و در قالب نظمی دلنشین به خواننده عرضه دارد:

جلالی (ص 339)

در بسیار جایها میتوان گفت: جلالیان نه تنها به مفهوم، بل به زبان شمس نیز نزدیک شده است، چنانکه در بیت زیر:

شمس: «درویش را درویشی و خاموشی».

جلالی:

از محاسن دیگر این مجموعۀ معنوی باید به خطّ شیرین استاد محمود رهبران، خوشنویس برجستۀ یزد اشاره کرد که با کِلکِ هنربار خود این صفحات را رقم زده و همچون گوارایی کلام شمس، بر دل مینشیند.

*. ویرایش نخست: نشریّۀ خبری- پژوهشی دانشگاه یزد، س 4، ش 18 (بهمن 72): 43-42.

[1]. برگرفته از شعر مولوی.